نهال انجیر گرمسیری

انجیر به عنوان یکی از قدیمی ترین محصولات باغی شناخته شده بشر، دارای گونه ها و ارقامی متعدد است که هر کدام سازگاری ویژه ای با شرایط اقلیمی متفاوت دارند. در حالی که بسیاری از ارقام رایج انجیر در مناطق معتدل تا نیمه گرمسیری به خوبی رشد میکنند، برخی گونه ها و ارقام تکامل یافته اند که می‌توانند نیازهای حرارتی بالاتر مناطق گرمسیری و حتی استوایی را برآورده سازند.
ویژگی اصلی این انجیرهای سازگار با گرما، توانایی تحمل دمای بالا در طول فصل رشد و اغلب نیاز کمتر به دوره سرمای طولانی برای تحریک گلدهی و میوه دهی است. این درختان معمولا خزان کننده هستند و در مناطقی که زمستان های ملایم و تابستان های گرم و طولانی دارند، بهترین عملکرد را نشان میدهند. میوه آن ها اغلب دارای بافتی لطیف و شیرینی فوق العاده ای هستند که مصرف تازه و فرآوری را میسر میسازند.
تمایز دقیق بین انجیر گرمسیری و انجیر نیمه گرمسیری در منابع باغداری گاهی دشوار است، اما می‌توان به‌چند گروه اصلی که در شرایط گرم به خوبی عمل می‌کنند، اشاره کرد:
۱. انجیر زرد: این رقم که به طور سنتی در ایران کشت می‌شود، نمونه ای بارز از انجیرهای سازگار با مناطق نیمه گرمسیری و گرم است. این درخت خزان کننده بوده و برای رسیدن به اوج عملکرد نیاز به تابستان هلی گرم و طولانی دارد. انجیر زرد به دلیل طعم دلپذیر و پوست نازک، بسیار مورد توجه است. مشخصه آن، میوه ای به رنگ زرد روشن یا کهربایی در زمان رسیدن کامل است.
۲. ارقام دیررس یا مقاوم به گرما: در سطح جهانی، ارقامی نظیر برونسویک یا گونه های خاصی از انجیر سفید گه به دلیل داشتن پوست ضخیم تر و تحمل بهتر خشکی و دمای بالا شهرت دارند، در مناطق گرمسیر با مدیریت آبیاری مناسب کشت می‌شوند. این ارقام معمولا دیرتر میرسند اما پایداری بیشتری در برابر تنش های گرمایی شدید دارند.
۳. انجیر استوایی خالص: این گونه انجیر گه اغلب در مناطق گرمسیری واقعی یافت می‌شود، به دلیل ویژگی های منحصر به فرد میوه دهی از انجیر های رایج متمایز است. این گروه کمتر به سرما حساس بوده و نیاز به دوره خواب بسیار کوتاه یا عدم نیاز به آن دارند.
برای موفقیت در پرورش نهال انجیر در مناطق گرمسیری، صرف نظر  از رقم انتخابی، مدیریت دقیق رطوبت خاک در اوج تابستان حیاتی است. درخت انجیر  به طور کلی نسبت به خشکی مقاوم است، اما برای تولید میوه های با کیفیت و پرآب در شرایط گرمای شدید، باید از آبیاری منظم و عمیق، به ویژه در زمان تشکیل و پر شدن میوه، اطمینان حاصل کرد تا از ریزش میوه ها یا کاهش کیفیت آن ها جلوگیری شود. این نیاز آبی در گرم ترین فصل سال به مراتب از نیاز آبی آن در فصل های معتدل بیشتر است. تامین مداوم رطوبت کافی تضمین می‌کند که درخت بتواند فرآیند های فیزیولوژیکی خود را بدون توقف ناشی از تنش حرارتی_آبی ادامه دهد.